Anadolu’nun toprağına dikkatle bakıldığında, sadece buğday değil; dua, gözyaşı ve bekleyiş de filiz verir. Bu topraklarda annelik yalnızca bir sıfat değil, adeta milletin omurgasıdır. Çünkü Türk milleti tarih boyunca sadece kılıçla değil, anaların yetiştirdiği evlatlarla ayakta kalmıştır. Ve bugün Anneler Günü denildiğinde, ilk selam belki de yavrusunu vatan toprağına emanet etmiş şehit annelerine gitmelidir. Çünkü onlar bir evlat değil, bir ömür toprağa vermiş insanlardır.
Bir annenin yüreği dünyadaki en sessiz ama en güçlü şeydir. Kimi zaman bir ninni olur, kimi zaman cepheye gönderilen oğlunun ardından edilen dua… Anadolu’da nice anne vardır ki yıllarca kapıya bakmıştır. Kimi Yemen türkülerinde ağlamış, kimi Sarıkamış’ın karına oğlunun adını fısıldamış, kimi Çanakkale’de son mektubu koklayarak yaşamıştır. Türk tarihi biraz da anaların sabır tarihidir.
Malazgirt’ten Çanakkale’ye, Dumlupınar’dan Sakarya’ya kadar bu milletin yürüdüğü her yolun kenarında bir annenin duası vardır. Çünkü Türk milleti savaş meydanlarında yalnız asker yetiştirmedi; aynı zamanda vefayı, merhameti ve fedakârlığı da taşıdı. Anadolu kadını, sırtında cephane taşırken bile evladına merhameti öğreten insandı. Kağnının yanında aç kalan da oydu, ama son lokmasını askere veren yine oydu.
Bugün modern dünyanın hızında unuttuğumuz en büyük değerlerden biri vefadır. Oysa bizim medeniyetimiz “cefa çekenin baş tacı edildiği” bir medeniyetti. Anne-babaya hürmet sadece bir gelenek değil, vicdan meselesiydi. Eski Anadolu evlerinde sofraya büyük oturmadan lokma alınmazdı. Çünkü büyüğün duasının bereket olduğuna inanılırdı. Şimdi ise birçok insan hayatın telaşında annesinin sesini duymayı erteliyor. Halbuki bir gün o sesin yokluğu, dünyanın en ağır sessizliğine dönüşüyor.
Mustafa Kemal Atatürk’ün hayatına bakıldığında da bu hasretin izleri görülür. Mustafa Kemal Atatürk, annesi Zübeyde Hanım’a derin bir bağlılık duyardı. Cephelerde geçen yıllar boyunca annesinden uzak kalmanın acısını taşıdı. Selanik’ten başlayan ayrılıklar, savaş yıllarında daha da büyüdü. Bir milletin kaderini omuzlarında taşıyan bir liderin içinde bile annesine kavuşamayan bir evladın özlemi vardı. Zübeyde Hanım’ın vefatı sonrası yaşadığı derin sarsıntı, aslında Atatürk’ün yalnızca bir komutan değil, annesine düşkün bir insan olduğunu da gösteriyordu. Çünkü dünyanın en güçlü insanı bile annesinin duasına muhtaçtır.
Anadolu’nun mayasında “ana hakkı” diye bir kavram vardır. Bu sadece dini ya da kültürel bir mesele değildir; insan olmanın özüdür. Çünkü anne, insanın dünyaya ilk açılan kapısıdır. İnsan ilk güveni annesinin sesinde bulur. İlk vefayı onun gözlerinde öğrenir. Ve ne gariptir ki insan büyüdükçe bunu unutmaya başlar.
Bugün şehirler büyüyor, yollar uzuyor, teknoloji gelişiyor ama bazı insanlar annelerinin ellerini tutmaya vakit bulamıyor. Oysa yıllar sonra insanın aklında kalan ne makam oluyor ne para… Bir annenin “Üşüdün mü?” diye sorması bile bazen bütün dünyanın şefkatinden daha kıymetli oluyor.
Şehit anneleri ise bu milletin en ağır emanetidir. Çünkü onlar, evlatlarının mezar taşına sarılarak yaşamayı öğrenmiş insanlardır. Bir bayrak dalgalanıyorsa içinde biraz da onların gözyaşı vardır. Bu yüzden Anneler Günü sadece çiçek verilen bir gün değil; vefayı hatırlama günüdür. Hayatta olan annelerin ellerini öpme, kırgın olunan annelerle barışma, toprağa emanet edilen anneler için dua etme günüdür.
Bu topraklarda anne demek biraz da Anadolu demektir. Sıcacık tandır ekmeği, kapı önünde edilen dualar, asker uğurlamalarındaki gözyaşı, bayram sabahı hazırlanan sofralar demektir. Ve belki de bu yüzden Türk milleti ne kadar yorulursa yorulsun, annelerin duasıyla yeniden ayağa kalkmayı bilir.
Başta aziz şehitlerimizin emaneti olan kıymetli annelerimiz ve babalarımız olmak üzere; evladını sevgiyle büyüten, yoklukta bile umut öğreten, cefayı sessizce taşıyan tüm annelerimizin Anneler Günü kutlu olsun. Çünkü bu milletin kalbi hâlâ onların duasıyla atıyor.
Yorumlar kapalı.