Bir reklam izliyorsun…
Sıcak bir ev.
Gülen bir çocuk.
Anne-baba… hayatın tam ortasında.
Yer: Almanya.
Mesaj net: “Aile gelecektir.”
Aynı ajans.
Aynı marka.
Bu kez ekran Türkiye’de açılıyor.
Çocuk yok.
Aile yok.
Onun yerine “özgür birey” var.
Evcil hayvanına “çocuğum” diyen bir hayat…
Ve alkışlayan bir dil.
Yer: Türkiye.
Mesaj mı?
“Böyle de olur.”
Olur mu?
Olur elbette.
Ama mesele “olur mu” değil.
Mesele, neden bize hep bu gösteriliyor?
Orada eksilen nüfusu tamamlamak için “aile” kutsanıyor,
burada ise mevcut olan gevşetiliyor.
Tesadüf mü?
Değil.
Reklam dediğin şey, sadece sabun satmaz.
Hayat satar.
Tercih satar.
Zihne yön verir.
Ve biz…
Bize ne sunulursa onu “trend” diye içselleştiriyoruz.
Sonra bir bakıyorsun:
Kalabalıklar var ama çocuk sesi yok.
İnsanlar var ama aile yok.
Bir toplum, en sessiz yerinden çöker.
O da evdir.
Kimse kimseye “evlen” diye emir veremez.
Ama şunu söylemekten de kimse geri durmamalı:
Bir millet, çocuklarıyla devam eder.
Bugün “kariyer”, “özgürlük”, “ben” derken…
yarın “biz” kalmazsa ne olacak?
Sokaklar dolu olabilir.
Ama gelecek boşsa
o kalabalık sadece kalabalıktır.
Bize “alternatif hayat” diye sunulan şey,
aslında eksiltilmiş bir hayat olabilir mi?
Sormayacak mıyız?
Şunu açık açık söyleyelim:
Hiçbir millet, kendi devamlılığını tesadüflere bırakmaz.
Bırakanlar da…
tarihte dipnot olur.
Bugün reklamlar fısıldıyor:
“İstersen yapma…”
Ben de yüksek sesle söylüyorum:
İstersen yap.
Ama neyi kaybettiğini bilerek yap.
Çünkü mesele sadece birey değil.
Mesele millet.
Ve bir millet…
kendi yarınını yetiştirmiyorsa,
başkasının yarınında figüran olur.
Yorumlar kapalı.