Cümle net.
Amasız, fakatsız, lakinsiz.
“Bu işin sağı solu kalmadı; son kale bir Atatürk, bir cumhuriyet.”
Yıllardır bizi dar kalıplara hapsettiler.
Sen sağcısın dediler, sen solcu. Sen o taraftasın dediler, sen bu tarafta. Ekranları dolduran kurşun askerler sabahlara kadar bu yapay kavgaları tartıştı, durdu.
Oysa sokağın, meydanın, hayatın gerçeği bu değil.
Fabrikada üç vardiya ter döken, tezgah başında ömür tüketen işçinin sağcılığı mı kalmış?
Ay sonunu getiremeyen, fileyi dolduramayan emeklinin solculuğu mu kalmış?
Memleket yangın yeriyken, evine ekmek götürme derdinde olan insanın ideolojisi mi olur?
Açlık homojendir.
Yoksulluk eşittir.
Bina çökerken, içeridekilerin hangi partiye oy verdiğinin hiçbir önemi yoktur.
İşte bu yüzden, bu söz altına imza atılacak bir temenni değil; uğruna ömür adanacak bir son sığınaktır.
Vatanın kaleleri birer birer kuşatılırken, fraksiyonların ne önemi var?
Sınırların kevgire dönerken, hangi mahalledensin?
Gözyaşının ideolojisi olur mu?
Şehit tabutuna sarılan ananın feryadı sağcı mıdır, solcu mu?
Bu topraklar bize meclis kulislerinde, kahvehane köşelerinde yapay kavgalarla oyalanalım diye miras kalmadı.
Bu topraklar, “Geldikleri gibi giderler” diyen bir çift mavi gözün, o hesapsız ve yalın iradenin emanetidir.
Yoruldu bu millet.
Kutuplaşmaktan, ayrışmaktan, birbirine düşman gözüyle bakmaktan yoruldu.
Ama tükenmedi.
Çünkü ne zaman “her şey bitti” deseler, bu toprakların bağrından o sözü bayrak gibi göğsüne basıp ayağa kalkanlar çıkar.
Şimdi o dar ezberleri, o sığ sınırları çöpe atma zamanı.
Yolun sonuna geldiğimizde bizi kurtaracak olan ne sağın tatlı vaatleridir ne solun teorik fantezileri.
Bizim tek bir pusulamız var.
Yegane sığınağımız var.
Son kale Mustafa Kemal Atatürk’tür.
Son kale Türkiye Cumhuriyeti’dir.
O kale düşerse, sağcı da altında kalır solcu da.
O kale ayakta kaldıkça, bu memlekette umut asla ölmez.
Kurtuluş, kuruluş felsefesindedir.
Geriye kalan her şey teferruattır.
Yorumlar kapalı.