Gece yarısı düştü görüntüler ekranlara…
Bir üniversite kampüsü.
Bağıran kalabalıklar.
Yüzlerde öfke değil artık, başka bir şey…
Bu toprağa ait olmamayı meziyet sanan bir yabancılaşma.
Sonra bir anda Türk bayrağı göründü.
Ve sıkı durun…
Birileri çıkıp dedi ki:
“Bayrakla provokasyon yapıldı.”
İnsan bazen gerçekten hayret ediyor.
Bu ülkenin bayrağını taşımak ne zamandan beri suç gibi anlatılıyor?
Cumhuriyeti’nin üniversitesinde Türk bayrağı açılıyor diye rahatsız olan bir akıl varsa; orada problem bayrak değil, zihniyettir.
Çünkü Türk bayrağı bunların gözünde sadece kırmızı bir bez değil.
O bayrak; devlet demek.
Millet demek.
Tarih demek.
Bağımsızlık demek.
Rahatsızlıkları tam da bundan.
Bakın…
Bu millet çok şey gördü.
gördü.
Yokluğu gördü.
Şehit tabutuna sarılan bayrağı gördü.
15 yaşında cepheye gidip dönemeyen çocukları gördü.
Ama ilk kez kendi ülkesinde, kendi bayrağından utanır hale getirilmeye çalışılıyor.
Ve buna “özgürlük” deniyor.
Hayır efendim.
Özgürlük başka şeydir.
Bir milletin ortak değerine düşmanlık etmek başka şey.
Üniversite dediğin yer bilimle yükselir.
Terör sloganıyla değil.
Bayrak taşlayarak hiç değil.
Bugün Türk bayrağını “provokasyon” diye yaftalayanlar, yarın İstiklal Marşı’nı yüksek sesle okumayı da “faşizm” diye anlatır.
Sonra sıra Türklüğe gelir.
Sonra tarihe.
Sonra bu milletin hafızasına…
Çünkü mesele hiçbir zaman demokratlık olmadı.
Mesele; milli refleksi kırmak.
Bazı insanlar milliyetçiliği hâlâ yanlış anlıyor.
Türk milliyetçiliği birilerine düşman olmak değildir.
Türk milliyetçiliği, kendi devletinin bayrağına sahip çıkmaktır.
Şehidine saygıdır.
Vatanına aidiyettir.
Ve gerektiğinde dimdik ayağa kalkıp:
“Bu bayrak burada dalgalanmaya devam edecek” diyebilmektir.
Şimdi çıkmış birkaç ekran yüzü ahkâm kesiyor:
“Gençler tepki gösterdi…”
Yok öyle kolay cümleler.
Bir ülkede devletin bayrağı taşlanıyorsa, orada mesele gençlik heyecanı değildir.
Orada ciddi bir kimlik aşınması vardır.
Daha acısı ne biliyor musunuz?
Bayrağa saldıran kadar, buna mazeret üretenlerin çoğalması.
Çünkü düşman bazen sınırdan gelmez.
Bazen içeride büyür.
Kendi milletinin değerlerine yabancılaşarak büyür.
Ama hesap edemedikleri bir şey var.
Bu milletin mayasında teslimiyet yok.
Bu topraklarda nice hükümet değişti, nice dönem geçti…
Ama ay yıldız hep oradaydı.
Şehidin omzunda.
Askerin kolunda.
Ananın duasında.
Çocuğun defterinde.
Ve öyle olmaya devam edecek.
Çünkü Türk bayrağı bir kumaş değil;
bir milletin namusudur.
Yorumlar kapalı.