Bu gece Kadir Gecesi.
Göğe bakanların affa, yere bakanların ibrete çağrıldığı gece…
Ama insan durup dünyanın haline bakınca, içinden şu soru yükseliyor:
Gerçekten insanlık hâlâ aynı göğün altında mı yaşıyor?
Bir coğrafyada çocuklar bombaların sesini ninni sanarak uyuyor.
Bir başka yerde insanlar ekmek kuyruğunda sabahlıyor.
Bir başka yerde ise güç sarhoşları, insan hayatını satranç taşı gibi sürüyor.
Ve biz buna “medeniyet” diyoruz.
Gökdelenler büyüdü…
Vicdanlar küçüldü.
Uydular uzaya çıktı…
Merhamet yerin dibine indi.
İnsanlık ilerledi diyorlar.
Evet, makineler ilerledi.
Ama kalpler… geriye gitti.
Oysa biz başka bir medeniyetin çocuklarıyız.
Biz, mazlumun duasını devletin kudretinden büyük sayan bir geleneğin evlatlarıyız.
Biz, kılıcını çekmeden önce adaletini kuşanan bir milletin torunlarıyız.
Türk milleti tarih boyunca yalnızca savaşmadı.
Aynı zamanda yaraları sardı.
Sadece fethetmedi.
Aynı zamanda korudu.
Çünkü Türk’ün gücü yalnız bileğinde değil, vicdanındadır.
İşte bu yüzden böyle geceler önemlidir.
Çünkü Kadir Gecesi, sadece bir ibadet gecesi değildir.
Bir muhasebe gecesidir.
İnsanın kendine sorduğu gecedir:
“Ben bu dünyanın neresindeyim?
Zalimin yanında mı…
Mazlumun yanında mı?”
Belki bir dua…
Belki bir merhamet…
Belki de insanlığın yeniden hatırlayacağı bir vicdan kıvılcımı…
Kim bilir…
Belki de dünya, kaybettiği insanlığı bir gecede değil ama
bir vicdanla yeniden bulacaktır.
Bu düşüncelerle…
Karanlık bir çağda bile ışığı hatırlatan bu gecede
Kadir geceniz mübarek olsun.
Yorumlar kapalı.