Bakın sevgili okur, bir ülkenin hafızası bazen bir bina olur.
Bir kapı, bir üniforma, bir yemin…
GATA mesela / Gülhane Askerî Tıp Akademisi.
Adı anıldığında bile insana güven veren bir yerdi. Çünkü orada sadece hekimlik yapılmazdı; orada devlet ciddiyeti, asker disiplini ve millî sorumluluk vardı.
Üniformalı doktorlar…
Üniformalı hemşireler… Cepheden gelen yarayı anlayan, savaşın ne demek olduğunu bilen insanlar…
Mehmetçiğin acısı, Mehmetçiğin kanı, Mehmetçiğin sırrı…
O duvarların içinde kalırdı.
Gürültü olmazdı. Reklam olmazdı. İhmal olmazdı.
Sonra bir gün, “artık gerek yok” denildi.
26 ilde askerî hastaneler kapatıldı, askerî sağlık sistemi sivil yapıya devredildi.
Harp cerrahisi tecrübesi olan binlerce hekim sistem dışına itildi.
Sormak gerekiyor: Gerçekten gerek yok muydu?
Bugün şehit haberleri geliyor.
Gaziler anlatıyor.
Aileler fısıldıyor, ama herkes aynı şeyi hissediyor: Bir şey eksik.
Bir organizasyon eksik.
Bir refleks eksik.
Bir askerî ruh eksik.
Dünyaya bakalım… ABD, Fransa, Rusya…
En güçlü ordular askerî hastanelerini hâlâ ayakta tutuyor. Çünkü biliyorlar: Savaş sadece silahla kazanılmaz.
Sağlıkla kazanılır. Moralle kazanılır. Güvenle kazanılır. Bizde ise asker, kendi sisteminden koparılmış durumda.
Bu bir suçlama değil, bu bir tespit. Bu bir isyan değil, bu bir uyarı.
Askerî hastaneler sadece bina değildir.
Bir devletin askerine verdiği değerin göstergesidir. “Sen benim evladımsın, seni başıboş bırakmam” demektir.
Bugün sosyal medyada yükselen “Askerî Hastaneler Açılsın” çağrıları, siyasi değil, ideolojik değil, tamamen vicdanîdir.
Şehit ailelerinin, gazilerin, bu ülkenin sade vatandaşlarının sesidir.
Kimse intikam istemiyor.
Kimse hesaplaşma peşinde değil.
Herkes aynı şeyi söylüyor: “Bir daha olmasın.”
Bir asker daha sedyesiz kalmasın.
Bir gazi daha yalnız hissetmesin.
Bir aile daha “keşke” demesin.
Bu yüzden söylüyoruz: Askerî hastaneler yeniden açılmalıdır.
GATA yeniden ayağa kaldırılmalıdır.
Bu bir lütuf değildir.
Bu bir ayrıcalık değildir.
Bu, millî güvenlik meselesidir.
Güçlü ordu, güçlü sağlık sistemiyle olur. Ve güçlü Türkiye, ancak askerine sahip çıkan Türkiye olur.
Tarih susanı değil, doğru zamanda konuşanı yazar. Biz de buraya not düşelim.
Bir gün o kapılar yeniden açıldığında, yine aynı cümleyi kuracağız: “Hoş geldin askerî tıp…Hoş geldin Mehmetçiğin evi.”
Çünkü biz Türk’üz. Ve Türk, evladını sahipsiz bırakmaz.
Yaşasın Türk ordusu.
Yaşasın Cumhuriyet.
Yaşasın Mustafa Kemal Atatürk.
Yorumlar kapalı.