Bir kadın tek başına yıkılmaz.
Bu cümle romantik değil, gerçektir. Kadınlar durup dururken dağılmaz. Onları dağıtanlar vardır. Arkadan konuşanlar…
Önden gülümseyenler…
Ayağına çelme takıp sonra “güçlüsün sen” diyenler…
Bir kadın içindeki güzel duyguları bir sabah uyanıp öldürmez.
O duygular zamanla aşındırılır.
Hayalleriyle birlikte.
Hevesleri tek tek çalınarak.
Umudu azar azar tüketilerek.
Güven dediğimiz şey, bir anda yıkılmaz.
İnanç bir gecede yok olmaz. Ama sürekli sorgulatılırsa, “fazla saf” denirse, “çok iyi niyetlisin” diye küçümsenirse en sağlam yerinden çatlar.
Kimse bir anda ölmez.
Kadın hiç ölmez. Ama içinde bir kız çocuğu vardır.
Önce o susar.
Bağırmaz.
Ajitasyon yapmaz.
Sessizce geri çekilir.
Asıl yıkım tam da orada başlar.
Sonra ne olur?
Herkes aynı cümleyi kurar: “Hadi toparlan.”
Sanki onu yere serenler aynı masada oturmamış gibi.
Sanki o çöküş kolektif bir marifet değilmiş gibi. Ve kadın kalkar. Ama masallardaki gibi değil.
Bu bir “güçlenme hikâyesi” değildir. Bu bir hayatta kalma refleksidir. Küllerinden doğar evet ama anka olmak bir tercih değil, zorunluluktur.
Artık sıcak değildir.
Sevimli hiç değildir.
Mesafelidir.
Netleşmiştir.
Tatlı dili törpülenmiştir.
Pamuk kalbi yerini sınırlara bırakmıştır. Daha güçlüdür ama daha acımasız değil. Sadece kandırılmaya gönülsüzdür.
Sever hâlâ.
Güvenir belki.
Ama kendini harcatmaz. Ve işin en rahatsız edici kısmı şudur: Bu kadın bağırmaz.
İntikam nutukları atmaz.
Herkese ne yaşadığını anlatmaz.
Sessizliğiyle yürür.
İşte tam da bu yüzden onu yıkanlar huzursuz olur. Çünkü bazı kadınlar hesap sormaz.
Ama unutmaz. Ve bazı küller, bir daha kimsenin ateşiyle yanmaz.
Yorumlar kapalı.