Bazı insanlar susuzluğa alışır.
Bazı insanlar eksik sevilmeye…
Bazıları da hayatın hep yarım gelmesine.
Sonra buna “kader” derler.
Ben demem.
Çünkü kader dediğimiz şey, çoğu zaman bize dayatılanla değil, bizim razı olduklarımızla şekillenir.
Bu ülkede güçlü olmak yanlış anlaşılıyor.
Güçlü olmak; sessiz kalmak sanılıyor.
Katlanmak, sineye çekmek, idare etmek…
“Ne güçlü kadın…” diyorlar mesela.
Ne yaşamış?
Yarım sevilmiş.
Hakkı yenmiş.
Görmezden gelinmiş.
Ama hâlâ ayakta.
Evet… Ayakta.
Ama ne pahasına?
İşte orası kimsenin umurunda değil.
Çöle alışmış birine okyanusu anlatamazsınız kolay kolay.
Çünkü o, bir damla suyla hayatta kalmayı öğrenmiştir.
Bolluk ona lüks, huzur ona yabancı gelir.
Hatta korkutur.
Çünkü insan en çok, bilmediği iyilikten korkar.
Yoksunluk tanıdıktır.
Acı, güvenlidir.
Eksiklik… alışılmıştır.
Ve alışkanlıklar, bazen zincirden daha güçlüdür.
Ama bir hakikat var.
Hem de çok sert bir hakikat:
Alıştığın şey, hak ettiğin şey değildir.
Bu cümleyi herkes kendine bir kez söylemeli.
Sessizce…
Ama dürüstçe.
Çünkü insan, kendine söylediği yalanlarla yaşlanır.
Bakın açık konuşalım…
Size az veren, sizi sevmez.
Size kendinizi sorgulatan, sizi hak etmez.
Sizi eksik hissettiren hiçbir şey, sizin kaderiniz değildir.
Ama biz ne yapıyoruz?
Kırıntıları sofraya çeviriyoruz.
İhmali anlayışla süslüyoruz.
Değersizliği sabır diye pazarlıyoruz.
Sonra da “neden mutlu değilim” diye soruyoruz.
Şunu kimse yüksek sesle söylemiyor ama ben söyleyeyim:
İnsan, kendine reva gördüğü kadar yaşar.
Ne eksik…
Ne fazla.
Eğer çölde kalmayı seçiyorsan,
okyanusu suçlayamazsın.
Ama mesele şu:
Gitmek cesaret ister.
Alıştığın yerden çıkmak…
Sana zarar veren düzeni bozmak…
Yalnız kalmayı göze almak…
Kolay değildir.
Çünkü bazı insanlar, mutsuzluğu tanır ama özgürlüğü tanımaz.
Ve insan, tanımadığı bir mutluluğa adım atarken ürker.
Yine de şunu unutma:
Çölde kalmak bir zorunluluk olabilir…
Ama orada kalmaya devam etmek, bir tercihtir.
Ve her tercih, bir bedel ister.
Ya kendinden vazgeçersin…
Ya da korkularından.
Son söz mü?
Kısa ve net:
Çöle alışmış olabilirsin.
Ama bu…
okyanusu hak etmediğin anlamına gelmez.
Sadece…
henüz kendini ikna edememişsindir.
Yorumlar kapalı.