KORKMA!
12 Mart 1921.
Bir milletin dizlerinin titremesi gereken günlerdi.
Şehirler işgal altında…
Cephelerde barut kokusu…
Evlerde yoksulluk…
Anaların gözünde uykusuzluk.
Ama bir şey daha vardı.
İnat.
Bir milletin kaderine boyun eğmeyen o eski Anadolu inadı.
Tam o günlerde, Ankara’da mütevazı bir bina vardı.
Duvarları sıvalı bile değildi.
Ama içinde dünyanın en büyük kararı veriliyordu.
Bir millet yeniden doğuyordu.
O mecliste bir şiir okundu.
Şiir değildi aslında…
Bir milletin kalp atışıydı.
Ve ilk kelime…
Korkma.
Mehmet Akif Ersoy kelimeyi öyle seçmedi.
Çünkü biliyordu…
Bir millet önce kalbinde yenilir.
Korku, düşman ordularından önce girer insanın içine.
O yüzden ilk cümle bir dua değildi.
Bir emir gibiydi.
Korkma.
Çünkü o gün Anadolu’da sadece savaş yoktu.
Bir diriliş vardı.
Ve o dirilişin başında
Mustafa Kemal Atatürk vardı.
Bir milletin omuzlarına yeniden özgüven yükleyen bir lider.
Cephede asker…
Köyde kadın…
Tarlada çocuk…
Herkes aynı şeyi biliyordu artık:
Ya istiklal…
Ya hiç.
12 Mart 1921’de kabul edilen
İstiklal Marşı
bir marş değildir sadece.
Bir milletin karakteridir.
Bakın dikkat edin…
O dizelerde mağduriyet yoktur.
Ağlamak yoktur.
Sızlanmak hiç yoktur.
Orada bir milletin kendi kendine verdiği söz vardır:
“Ben hür yaşadım, hür yaşarım.”
Bugün o marş okununca ayağa kalkıyoruz.
Ama mesele ayağa kalkmak değil.
Mesele…
O marşın ruhuyla yaşayabilmek.
Çünkü
Mehmet Akif Ersoy o dizeleri yazarken mürekkep kullanmadı.
Cephelerden gelen haberleri kullandı.
Şehit analarının duasını kullandı.
Yetim çocukların sessizliğini kullandı.
Ve bir milletin haysiyetini…
İşte o yüzden bu marşın ilk kelimesi bir temenni değildir.
Bir karakter tarifidir.
Korkma.
Çünkü bu topraklarda korku değil…
istiklal yetiştirilmiştir.
Ve bu millet ne zaman dara düşse
o ilk kelimeyi hatırlar.
Korkma.
Çünkü bazen bir milletin korkmaması…
Bir ordudan daha güçlüdür.
Yorumlar kapalı.