Bazı görüntüler vardır…
Sessizdir ama insanın içine yüksek sesle konuşur.
Bir kütük duruyor ortada.
Bir zamanlar göğe uzanan, rüzgâra direnen bir ömrün kesilmiş hâli…
Dalları yok, gölgesi yok, ihtişamı yok.
“Bitti” dersin.
“Buradan artık hiçbir şey çıkmaz.”
Ama hayat, insanın verdiği kararlara boyun eğmez.
Tam ortasından, en zayıf görünen yerinden…
İncecik bir filiz yükselir.
Ne geçmişine yaslanır ne de olanlara sitem eder.
Sadece büyür.
Bu, sadece bir ağaç hikâyesi değildir.
Bu, hayata dair en yalın hakikattir.
Çünkü bazen insan da böyle kesilir…
Umudu törpülenir, inancı budanır, gücü sınanır.
Kendini bir kütük gibi hisseder;
sessiz, yorgun ve tamamlanmış.
Ama unuturuz:
Kökler kolay vazgeçmez.
Toprak, kendine emanet edileni saklar.
Zamanı gelince de en beklenmedik yerden geri verir.
O kütük…
Bir son değil, birikmiş bir ömürdür.
O filiz ise…
Yeni bir başlangıcın en sade cümlesi.
Gürültü yapmaz.
İddia taşımaz.
Ama varlığıyla her şeyi anlatır:
“Devam ediyorum.”
Hayat bazen serttir.
Keser, ezer, eksiltir.
Ama hayat aynı zamanda adildir.
Direneni, sabredeni, kök salanı ödüllendirir.
Çünkü mesele yıkılmamak değildir…
Mesele, yıkıldıktan sonra yeniden ayağa kalkabilmektir.
Bak o fidana…
Ne geçmişe takılı kalmış,
ne de etrafındaki soğukluğa teslim olmuş.
Yüzünü ışığa çevirmiş.
Çünkü bilir:
Işığa yürüyen, karanlıkta kalmaz.
Asıl mesele şudur:
Bitti dediğin yerden yeniden başlayabilmek…
Kırıldığın yerden güç bulabilmek…
Ve her şeye rağmen içindeki o küçücük yeşermeyi koruyabilmek.
Çünkü herkes kesilir…
Ama herkes yeniden filizlenemez.
Farkı yaratan da tam olarak budur.
Yorumlar kapalı.