14 Şubat… Dünyanın birçok yerinde çiçeklerin, kırmızı balonların ve romantik akşam yemeklerinin günü. Ama bu topraklarda bazı 14 Şubatlar vardır ki, bir gülün dalında kalışı kadar yarım, bir telefonun ucunda susup kalmış bir “alo” kadar eksiktir. Çünkü bu ülkenin kimi gençleri, en sevdiklerine kavuşacakları günü beklerken, vatan nöbetinde şehadete yürüdü. Sevgililer Günü takvimde durmaya devam etti ama onların hikâyesi o sayfada donup kaldı.
Fethi Sekin 5 Ocak 2017’de İzmir Adliyesi önünde teröristlere karşı koyarken şehit düştüğünde ardında yarım kalmış hayaller bıraktı. Onun hikâyesi bir eşin, bir ailenin hikâyesi ama aynı zamanda bu ülkede sevdiklerini geride bırakıp görevine giden her gencin hikâyesi. Belki o gün özel bir tarih değildi ama geride kalanlar için her 14 Şubat, eksilen bir sandalyeyi hatırlatıyor. Bir çiçeğin artık bir mezar taşına bırakılmasını…
Eren Bülbül henüz 15 yaşındaydı. Sevdayı belki utangaç bir tebessümde, mahalle arasındaki bir bakışta tanıyacaktı. Hayatının 14 Şubat’larını belki ilk kez birine çikolata almanın heyecanıyla yaşayacaktı. Ama o, “Biri de çıkıp demiyor ki Eren iyi ki varsın” sözünün iç burkan sadeliğiyle hafızalara kazındı. Onun yaşıtları bugün üniversite sıralarında, kafelerde, gelecek planları yapıyor. Eren’in adı ise bir dağın yamacında, bir bayrağın gölgesinde yaşıyor.
Aybüke Yalçın daha 22 yaşındaydı. Öğrencilerine hayal kurmayı öğretirken kendi hayalleri yarım kaldı. Belki bir 14 Şubat’ta elinde bir kitapla, sade bir tebessümle sevdiğiyle yürüyecekti. Belki ileride çocuklarına sınıfındaki anıları anlatacaktı. Ama bir sınıfın tahtasında adı kaldı; bir annenin kalbinde hiç silinmeyecek bir boşlukla.
14 Şubat bu ülkede sadece bir “sevgililer günü” değil; bazen bir nişan yüzüğünün hiç takılamadığı, bir askere yazılmış mektubun cebinde kaldığı, bir gelinliğin sandıkta sarardığı gündür. Bu gençler sadece birer isim değil. Onlar yarım kalmış düğün davetiyeleri, gönderilememiş mesajlar, alınamamış yüzüklerdir. Onların sevdikleri her 14 Şubat’ta iki kez yalnız kalır: Bir, sevdiğini kaybettiği için; iki, herkes mutluluğunu kutlarken kendi sessizliğini taşıdığı için.
Belki de bu yüzden bizim sevgiyi anlatışımız biraz daha ağır, biraz daha derindir. Çünkü biz, sevmenin bedelini bilen bir milletiz. 14 Şubat’ta bir çiçek alırken bile içimizden bir minnet, bir dua geçer. Ve belki en büyük kavuşma, bu dünyada değil; inancımızın bize fısıldadığı o ebedî buluşmadadır.
Bugün birine “Seni seviyorum” derken, kavuşamayanları da hatırlamak; gül verirken bir mezara da uğramak; mutluluğu yaşarken minneti unutmamak… İşte 14 Şubat’ın bu topraklardaki anlamı biraz da budur. Çünkü bazı aşklar yarım kalmadı; sadece bu dünyaya sığmadı.
Yorumlar kapalı.