Bayrağa Basan Ayak, Bu Toprağa Ait Değildir

Nusaybin’de bir Türk bayrağı yere indirildi.
Yetmedi. Çiğnendi.
Buraya kadar “haber” Asıl mesele bundan sonrası. Çünkü bir bayrağa basmak, bir anlık öfke değildir.
Bir refleks hiç değildir.
Bu, bilinçli bir tercihtir.

Türk bayrağı, sıradan bir bez parçası değildir. Devletin egemenlik mührüdür.
Şehidin kefenidir. Bu ülkenin tapusudur. Ve tapuya basan, “Ben bu devleti tanımıyorum” der.
Nusaybin’de yapılan tam olarak budur.
Kimse “provokasyon” kelimesinin arkasına saklanmasın.
Provokasyon, karşılık bekler.
Burada karşılık değil, kararlılık test edilmiştir.
Şu soru sorulmadan bu mesele anlaşılmaz: Bu cesaret nereden geliyor?
Kim bu insanlara, “Bayrağı indir, bas, bir şey olmaz” hissini verdi?
Çünkü bu ülkede bayrağa uzanan el, eğer kırılmıyorsa, o el yarın daha yukarı uzanır.
Bugün bayrak, yarın karakol, ertesi gün sınır.
Bu işler böyle başlar.
Devlet dediğin, sadece açıklama yapmaz.
Devlet dediğin, örnek oluşturur.
Öyle bir örnek ki, bir daha kimse “Acaba?” bile demez.
Bakın açık konuşalım: Bu ülkede fikir özgürlüğü vardır.
Eleştiri hakkı vardır.
Muhalefet vardır. Ama bayrağa basma özgürlüğü yoktur. Çünkü bayrak, tartışma konusu değildir.
Bayrak, müzakere edilmez.

Bayrak, ya baş üstünde taşınır ya da uğruna toprağa düşülür. Arası yoktur.
Bugün hâlâ “ama” ile başlayan cümle kuranlar bilsin: Bayrağa ama diyenin, yarın vatana da ama diyeceği kesindir.
Nusaybin’de ezilmek istenen sadece bir bayrak değildir. Ezilmek istenen, Türk devletinin iradesidir.
Türk milletinin sabrıdır. Ama herkes şunu iyi bilsin: Türk milleti sabırlıdır ama unutkan değildir.

Bayrak yere düşmez.
Düşürülemez.
Ezilemez.

Ona basmaya kalkan ayağın sahibi ise, bu toprağın evladı değildir.
Ve devlet, bunu herkese göstermek zorundadır.
Bu bir güvenlik meselesi değil, bu bir egemenlik meselesidir.
Nokta.