Fırat Yılmaz Çakıroğlu
Takvim 20 Şubat 2015’i gösterdi.
Yer: Ege Üniversitesi.
Yaş: 24.
Bölüm birincisi.
Ailesinin tek evladı.
Gencecik bir ömür.
Ve bir üniversite kampüsünde, terör örgütü PKK tarafından bıçaklanarak hayattan koparıldı.
Bu cümle bu kadar sade.
Bu kadar çıplak.
Bu kadar ağır.
Üniversite dediğiniz yer, fikirlerin çarpıştığı ama kanın akmadığı yerdir.
Gençlerin tartışarak büyüdüğü, okuyarak güçlendiği yerdir.
O gün ise kitapların gölgesine karanlık düştü.
Fırat…
Bir annenin tek evladıydı.
Bir babanın omzundaki gururdu.
Bir evin ışığıydı.
Şimdi o evde bir oda hep kapalı.
Bir sofrada bir sandalye boş.
Bir anne hâlâ kapı çaldığında irkiliyor.
Bölüm birincisiydi.
Yani bu ülkenin yetişmiş, emek verilmiş, geleceğe hazırlanmış evladıydı.
Sabahlara kadar çalışmış, sınavlardan alnının akıyla çıkmış, hayal kurmuştu.
Belki bir meslek, belki bir yuva, belki bir gelecek…
Terör önce hayalleri hedef alır.
Çünkü hayal kuran gençlik, güçlü bir memleket demektir.
Bir soru asılı kalıyor havada:
Bir üniversite kampüsünde bir genç neden ölür?
Cevabı vicdanı olan herkes biliyor.
Ama bilinmesi gereken başka bir şey daha var:
Bazı ölümler susmaz.
Bazı isimler silinmez.
Fırat Yılmaz Çakıroğlu artık sadece bir fotoğraf karesi değil.
Bir hafıza.
Bir sızı.
Bir hatırlatma.
Unutmak kolaydır.
Hatırlamak sorumluluk ister.
Ve biz hatırlıyoruz.
Çünkü bu topraklarda gençler okumaya gider.
Ölmeye değil.
Hatırası sonsuz olsun.
Unutmadık.
Unutmayacağız.
Yorumlar kapalı.