Bazı imgeler vardır, bir şiirin içinde doğar ama bir milletin kaderini anlatır.
İranlı şair Füruğ Ferruhzad’ın “su” metaforu da onlardan biridir. Su; yalnız kaldığında bozulan, bir araya geldiğinde hayat veren bir varlıktır. Milletler de öyledir. Türk milleti binlerce yıldır ayakta kalabildiyse, bunun sebebi ne nüfus kalabalığıdır ne de coğrafyanın genişliği. Sebep, “birlik”tir.
Su toprağa değince çiçek açar. Türk toprağına değince vatan olur.
Su ateşe değince yangını söndürür. Türk, ateşe dönen coğrafyalarda denge olur.
Su kirle temas edince arındırır. Türk, tarih boyunca yozlaşmaya karşı vicdan olmuştur.
Su una karışınca ekmek olur. Türk’ün emeğiyle birleşen alın teri, sofra olur.
Ama su yalnız kalırsa kokar.
Millet yalnız kalırsa çürür.
Bugün bize sürekli “birey ol” deniyor. “Kimseye muhtaç olma, kendin için yaşa, kimseye omuz verme.” Bu çağın parolası bu. Oysa Türk’ün mayasında bireycilik değil, birlik vardır. Biz obayla yürüdük, ocakla ısındık, bayrakla dirildik. Biz hiçbir zaman yalnız kahramanlar milleti olmadık; omuz omuza duran insanların tarihiyiz.
Bugün yaşadığımız krizin adı ekonomik değildir, kültüreldir. Çünkü bir milleti yıkmanın en kestirme yolu, onu yoksullaştırmak değil; onu yalnızlaştırmaktır. İnsanları ailesinden, mahallesinden, sendikasından, töresinden koparırsanız geriye savunmasız bir kalabalık kalır. Buna modern dünyada “özgürlük” deniyor. Oysa bu, steril bir yalnızlıktır.
Bir milleti bombayla yıkmak zordur.
Birbirine düşürerek yıkmak kolaydır.
Bugün yapılan tam olarak budur. İnsanlar aynı sofraya oturamaz, aynı acıya ağlayamaz, aynı geleceğe inanamaz hale getiriliyor. Çünkü biliyorlar: Türk yalnız kalırsa yorulur, Türk birleşirse tarih olur.
Millet dediğin şey aynı bayrağa bakabilmek değildir sadece. Aynı sızıyı yüreğinde hissedebilmektir. Aynı çocuklar için kaygılanmak, aynı yarın için umutlanmaktır. Gökkuşağı bile tek başına oluşmaz; yağmur ister, güneş ister, zaman ister. Millet de öyledir: birlik ister, sabır ister, ortak kader ister.
Bugün bize düşen şey romantik nutuklar değil, yeniden “biz” demeyi hatırlamaktır. Aynı ekmeği bölmeyi, aynı yükü omuzlamayı, aynı istikamete yürümeyi…
Su gibi olacağız.
Ama dağılmayacağız.
Ak olacağız.
Ama yönümüzü kaybetmeyeceğiz.
Çünkü birlikteyken milletiz.
Ayrı düştüğümüzde sadece kalabalık…
Yorumlar kapalı.