Anayasa – AİHM Karşılaştırmalı Tarihsel Kayıt Metni
Bu metin, “umut hakkı” adı altında yürütülen siyasal ve hukuki manipülasyonun kayda geçirilmesi amacıyla yazılmıştır. Amaç; Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararlarının nasıl çarpıtıldığını, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın nasıl baypas edilmeye çalışıldığını ve terörle mücadele hukukunun hangi gerekçelerle aşındırıldığını tarihsel bir not olarak ortaya koymaktır.
“Umut Hakkı” Diye Bir Hak Var mı?
Öncelikle açık bir tespit yapılmalıdır:
“Umut hakkı” adıyla tanımlanmış, pozitif hukukta yer alan bağımsız bir hak yoktur.
Bu kavram: Ne Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nde Ne Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nda Ne de Türk Ceza Kanunu’nda düzenlenmiştir.
AİHM içtihadında geçen “umut” ifadesi, yalnızca ömür boyu hapis cezalarının infaz rejimine ilişkin dar bir değerlendirme ölçütüdür. Buna rağmen Türkiye’de bu kavram, terör suçlularının serbest bırakılmasının hukuki zorunluluğu gibi sunulmaktadır. Bu, bilinçli bir çarpıtmadır.
AİHM Ne Dedi Ne Demedi?
AİHM’in yerleşik içtihadı (Vinter/Birleşik Krallık, Hutchinson, Öcalan/Türkiye No.2) son derece nettir:
AİHM şunu demiştir:
-Devletler ömür boyu ve ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası verebilir.
-Terör ve kitlesel şiddet suçları bu kapsamdadır.
-Ancak cezanın hiçbir koşulda gözden geçirilememesi, insan onuru bakımından sorunlu görülebilir. Bu nedenle, teorik de olsa bir (insani ortamsal yaşam hakkı bazında, gözden geçirme mekanizması) bulunmalıdır.
AİHM şunu hiçbir zaman dememiştir:
-Terör suçluları serbest bırakılmalıdır.
-Af zorunludur.
-Belirli bir süre sonra tahliye edilmelidir.
-Devlet güvenliği gerekçesi geçersizdir. Dolayısıyla AİHM kararlarından “serbest bırakma yükümlülüğü” çıkarmak, hukuki sahtekârlıktır.
Türkiye Cumhuriyeti Anayasası Ne Diyor?
Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın temel ekseni açıktır:
Madde 2: Türkiye Cumhuriyeti, hukuk devleti ve milli devlettir.
Madde 5: Devletin temel amaçlarından biri, milletin bölünmez bütünlüğünü korumaktır.
Madde 14: Temel hak ve özgürlükler, devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğünü ortadan kaldıracak şekilde kullanılamaz.
Bu maddeler birlikte okunduğunda ortaya çıkan sonuç şudur: Terörle bağlantılı fiiller, insan hakları kalkanı altına sokulamaz. Anayasa, terörü bir “hak tartışması” alanı değil, varoluşsal bir güvenlik meselesi olarak tanımlar.
Asıl Amaç: Hukuk Değil, Rejim Tasarımı
“Umut hakkı” tartışması, hukuki bir zorunluluktan değil; siyasal bir ihtiyaçtan doğmuştur.
Bu ihtiyaç:
-Terörü muhatap alan,
-Silah bırakılmadan “barış” söylemi kuran,
-Anayasal aidiyet sorunu yaşayan yapıları sistem içine tahkim etmeye çalışan,
-Mevcut rejimi yeni bir dengeyle sürdürme arzusudur.
Bu nedenle AİHM kararları, bağlamından koparılarak iç siyasette bir kaldıraç haline getirilmiştir. Hukuk, araçsallaştırılmış; insan hakları söylemi, terörü umutlandıran bir dile dönüştürülmüştür.
Tarihsel Kayıt: Barış Değil, Meşruiyet Aşındırması
Bu süreçte sorulması gereken basit sorular cevapsız bırakılmaktadır:
*Terör bitmiş midir? Hayır.
*Silah bırakılmış mıdır? Hayır.
*Örgütsel yapı dağılmış mıdır? Hayır.
Buna rağmen “umut”, “barış” ve “insan hakları” söylemiyle devletin cezalandırma yetkisi tartışmaya açılmaktadır. Bu, barış süreci değil; meşruiyet aşındırma sürecidir.
Kayıt Düşülsün
Bu metin, ileride “kim neyi savundu, neyi gizledi” sorusu sorulduğunda açılıp bakılmak üzere yazılmıştır.
AİHM, Türkiye’ye teröristleri serbest bırak dememiştir. Anayasa, terörü hak öznesi olarak tanımamaktadır.
“Umut hakkı” söylemi, hukuki değil siyasal bir kurgudur. Bu nedenle “umut hakkı” adı altında yapılan her tartışma, hukuk değil niyet tartışmasıdır.
Ve bu niyet, tarihe not edilmiştir.
Yorumlar kapalı.