Son günlerde herkesin dilinde aynı nakarat: “Birleşelim… birlik olalım… güçlerimizi birleştirelim…”
Söylemesi kolay, alkışı bol, bedeli yok. Ama iş icraata gelince, ortada ne birlik kalıyor ne de samimiyet.
27 Aralık’ta, Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün Ankara’ya gelişinin yıl dönümünde, Atamızın huzurunda buluşalım diye bir çağrı yapıldı.
Amaç siyaset yapmak değildi.
Amaç kimlik yarışı değildi.
Amaç liderlik tartışması hiç değildi.
Amaç yalnızca şuydu: Atatürk’ün huzurunda, Türk milletinin geleceği için bir araya gelmek. Ve buna rağmen, bu çağrı özellikle siyaset üstü tutuldu. Kimseye bayrak dayatılmadı, kimseye parti dayatılmadı, kimseye slogan dayatılmadı.
Sadece Türk bayrağı ve Atatürk.
Bundan daha sade, bundan daha birleştirici bir çağrı olabilir mi?
Ama ne oldu?
Bugün ekranlarda “birleşelim” diye nutuk atan büyük büyük milliyetçi liderler, bırakın katılmayı, katılımı da teşvik etmedi.
Ne İYİ Parti kurumsal olarak katıldı.
Ne Zafer Partisi kurumsal bir çağrı yaptı.
Ne CHP örgütlerine “katılın” dedi.
Evet… Farklı saatlerde gelen birkaç genel başkan yardımcısı oldu. Bireysel katılımlar da oldu. Ama mesele bu değil.
Mesele, kurumsal irade ortaya koymaktır.
Mesele, teşvik etmektir.
Mesele, duyurmaktır.
Mesele, “biz buradayız” diyebilmektir.
Ama bu yapılmadı. Çünkü mesele birleşmek değil.
Mesele köşe kapmak.
Mesele yer tutmak.
Mesele yarın “biz istedik ama onlar kabul etmedi” diyebilmek.
Bu eski bir siyaset taktiğidir. Sorumluluğu başkasına atma taktiği. Bugün birleşme çağrısı yapanların çoğu, aslında birleşmeden korkuyor.
Çünkü birleşme olursa, liderlik tartışması başlayacak.
Çünkü birleşme olursa, kişisel hesaplar bozulacak.
Çünkü birleşme olursa, küçük iktidar alanları kaybolacak.
Oysa tarih bize başka bir şey söylüyor.
Mustafa Kemal Atatürk, Amasya’da çağrı yaptı. Amasya Genelgesi yayınlandı.
Sonra… Erzurum Kongresi yapıldı. Ardından
Sivas Kongresi toplandı.
Kim geldi?
Samimi vatanseverler geldi.
Makamlara talip olanlar değil, sorumluluk almaya hazır olanlar geldi.
Risk alanlar geldi.
Bedel ödeyenler geldi.
O gün kimse “lider ben olayım” demedi.
Kimse “partim öne çıksın” demedi.
Kimse “oy oranım ne olur” demedi.
Çünkü mesele memleketti.
Bugün ise mesele memleket değil, koltuk. Bugün herkes birleşmekten söz ediyor ama kimse adım atmıyor.
O halde açık bir çağrı yapalım: Madem birleşeceğiz…
Madem memleket meselesi…
Madem Atatürk çizgisi…
O halde buyurun: 23 Nisan’da Anıtkabir’de buluşalım.
19 Mayıs’ta Anıtkabir’de buluşalım.
30 Ağustos’ta Anıtkabir’de buluşalım.
29 Ekim’de Anıtkabir’de buluşalım.
Parti bayrakları olmadan…
Lider posterleri olmadan…
Slogan rekabeti olmadan…
Sadece Türk bayrağıyla.
Gerçek birleşme budur.
Gerçek samimiyet budur.
Gerçek milli duruş budur.
Sözle değil, fiille ölçülen birliktir bu.
Hodri meydan.
Millet kimin samimi olduğunu görsün.
Yorumlar kapalı.