Bir ülkede bazen en büyük cümleler, en sessiz yerlerden çıkar.
Bir köyden…
Bir zeytin ağacının gölgesinden…
Bir genç kadının “ben buradayım” diyen duruşundan…
Ve biz o cümleyi duyarız: Toprak konuşur.
Bugünlerde yine aynı tartışma: Kalkınma mı, koruma mı?
Oysa mesele bu kadar basit değil. Çünkü gerçek kalkınma, kökünü keserek büyümez. Gerçek güç, kendi toprağıyla kavga etmez. Bu topraklar kolay kazanılmadı. Her karışında alın teri var, emek var, hatıra var. Ve o hatıraların içinde en sessiz ama en derin olanı: zeytin. Zeytin; sabrın simgesidir. Bugün dikersin, yarın meyve vermez. Ama vazgeçmezsen, nesiller boyu yaşar.
İşte tam da bu yüzden… Zeytini korumak sadece çevre meselesi değildir. Bu, bir hafıza meselesidir. Bir genç kadının toprağına sahip çıkması…
Aslında bir şeyin hatırlatılmasıdır: Bu ülke sadece şehirlerden ibaret değil. Bu ülke, köyleriyle ülkedir. Ağaçlarıyla, tarlalarıyla, emeğiyle ülkedir.
Ve en önemlisi…
Bu ülke, sessiz çoğunluğun vicdanıyla ayakta durur. Hukuk konuşur, süreç işler, kararlar verilir. Biz buna saygı duyarız. Ama vicdan da konuşur.
O daha yavaş konuşur… Ama daha derin yankılanır. Bugün belki bir olaydır bu. Yarın unutulur sanılır. Ama bazı şeyler unutulmaz.
Toprak unutur mu?
Zeytin unutur mu?
İnsan bazen unutur… Ama kökler unutmaz.
Bu yüzden mesele kişiler değil. Mesele isimler hiç değil.
Mesele şudur: Bu ülke, kendi toprağıyla nasıl bir ilişki kuracak?
Cevap bugün verilmez belki… Ama yarın mutlaka sorulur. Ve o gün geldiğinde, en gür ses… yine en sessiz yerden çıkacaktır. Topraktan.
Yorumlar kapalı.