Ne zaman kendimizi küçük görmekten ve başkalarının haklılığını peşin kabul etmekten vazgeçeceğiz? Kendimize yaptığımız haksızlık ve kendimize verdiğimiz zarar yetmedi mi? Binlerce yıllık tarihimizin bize yüklediği görevleri unutmak nedir? Türk ortaya çıktı ve dünya daha yaşanılır oldu bunu ne zaman anlayacağız? Bizim genetik kodlarımızı oluşturan binlerce yıllık deneyimin genlerimizi değiştirdiğini, şüphelerinizin, güvenimizin ama önemlisi farklılığımızın ne zaman gereğini yapacağız.
Altay dağlarının sert rüzgarlarında, uzun steplerin sususuzluğumuzu kandığımız nazlı derelerinden çıkıp dünyaya dağıldığımızda bir tek biz ve bize aitti bildiklerimiz. Uzun yolları, zorlu toprakları geçtik. Konakladık zaman zaman, ama durmadık. Dünyanın her eksenine biraz merak ama bolca cesaret ile yol yürüdük. Küçük obaların al yüzlü çocukları yolun sonuna gelmiş yün öğüren yaşlı ninelerin kucaklarında büyüdü. Sevdalarından kanımızın donduğu güzel kadınlar ile evlendik, cesur çocuklarımız, güler yüzlü kızlarımız oldu. Konaklayarak göçerek yayıldık. Her gün öğrenere tecrübe ederek yürüdük.
Ulaştığımız her yerde önce yabancılığın getirdiği yalnızlıklarımız oldu. İhanetler, arkadan vurmalar. Ucuz oyunlar ile ölüm şerbetini içtiğimiz zamanlar oldu. Kürşad öleceğini bilerek girdiğinde Çin sarayına, canımızı acıtacak daha büyük bir acı kalmadığından belkide şu bu islah olmaz cesaretimiz ile girdi saraya. Cesaretimiz ölümden korkmamaktan değil ölüm kadar acı yaşadığımızdan.
Biz, bizi öteleyen, göçenlerin yalnızlığından kaynaklan bir olmayı iyi biliriz. Bencilliklerimizi, acılarımız benzediği için bir kenara koyduk. Töre, Türk, Türük yani töreye uygun, yani kuralları ortak uygulayan adımız bundandır. Kuralların olmadığı coğrafyalarda, insanın adının olmadığı kalleşliklerde düşmanımız bile bilir bizim vicdanımızı. Çok can aldık çok ceza verdik ama adaletten vazgeçmedik. Çok öldük, çok katledildik ama çocuğu ve kadını affettik. Barbarları dünyasında bizim olduğumuz her çağda sığınılacak liman olduk, mazlumun yanında olduk. Adımız vicdan oldu, “Pax Turcica” yani “Türk barışı” oldu.
Şimdi Anadolu’nun şefkatli göğsünde konakladık dinleniyoruz. Uzun yılların yorgunluğu değil, ne olduğumuzu unutmanın hatası ile kendi dünyamızı daraltıyoruz. Dünyanın tüm kıtalarına uzayan binlerce yıllık yolculuğumuzun, bize biçilen görevlerin aslında bir an bile dalmamıza müsaade etmeyeceğini bildiğimiz halde ölüm uykusunu tercih ediyoruz. Bunu her yaptığımızda devletlerimiz yıkıldı, dünya karanlık çağların içinde yuvarlandı.
Bizim bize verilmiş bir görevimiz, dünyada olmamızın bir sebebi var. Kendimize zarar veriyoruz peki ya dünya o ne olacak? Dünya için Türk olmalı ve güçlü olmalı. Unutmayın “Türk Çağı” başlıyor.
Yorumlar kapalı.