20 Temmuz 1974…

Kıbrıs’ta zulme, katliama ve soykırıma “DUR!” dediğimiz gün.

Saatler 06.05’i gösteriyordu.

Gökyüzü paraşüt doluydu.

Deniz, Mehmetçik doluydu.

Ankara’da bir telsiz konuşması tarihe kazınıyordu: “Ayşe tatile çıksın.”

Bu sadece bir parola değildi. Bu, Erenköy’de boğazı kesilen çocuğun, Küçükkaymaklı’da çivili varillerde yakılan kadının, Muratağa’da, Atlılar’da, Sandallar’da toplu mezarlara gömülen soydaşımızın feryadına verilmiş en net cevaptı.

Arşivi açalım. Madem bazıları unutturmak istiyor.

1963 Kanlı Noel… 1964… 1967… Enosis çığlıkları, EOKA tetikçileri, Makarios’un kışkırtmaları ve Grivas’ın katliam timleri. Ada’da Türk olmak, adeta ölüm fermanını cebinde taşımaktı. Garantörlük anlaşmaları kağıt üstündeydi. Londra, Zürih… İngiltere seyretti. Birleşmiş Milletler kınadı. Dünya sustu.

Sustuğu için 20 Temmuz oldu.

Tarih dediğin şey bazen bir plaj şemsiyesi değildir. Ayşe’nin tatili, Bodrum tatili değildi. Ayşe’nin tatili, bir milletin namus tatiliydi. 50 yıldır o tatil sayesinde adada bir daha ezan sesi kesilmedi. Bir daha bir Türk ananın kucağından bebesi alınamadı.

Peki bugün ne oluyor?

O gün adaya barış getiren Türk askeri, bugün bazılarının dilinde “işgalci” oluyor.

O gün soykırımı durduran harekat, bugün Avrupa raporlarında “istila” diye yazılıyor.

O gün varlığımızı borçlu olduğumuz mücahit ve Mehmetçik’in kemiklerini sızlatırcasına, aynı Rum mezalimini aklama yarışına girenler var içimizde.

Unutmayın.

Kıbrıs, sadece Kıbrıs değildir.

Kıbrıs, Anadolu’nun sigortasıdır. İskenderun Körfezi’nin kilididir. Mavi Vatan’ın kapısıdır. Doğu Akdeniz’de “biz de varız” demenin tapusudur.

O gün Girne’den inen sadece bir asker değildi. Bir milletin onuruydu. Kıbrıs’taki Türk’ün can güvenliğiydi. Kardeşliğimizin kefaretiydi.

Ve tarih şahittir ki, 20 Temmuz’dan sonra o adada Rum zulmü bir daha eskisi gibi olmadı.

Olamadı.

Şimdi 52 yıl sonra aynı soruyu soruyorum:

O gün Ayşe tatile çıkmasaydı, bugün Lefkoşa’da ne olacaktı?