Denize Hâkim Olan, İstikbaline Hâkim Olur
Bugün 1 Temmuz…
Takvim yapraklarında sıradan bir gün gibi duran bu tarih, aslında Türk milletinin egemenlik mücadelesinin mavi sulara vurulmuş mührüdür. Bugün Kabotaj Bayramı’dır.
Bir millet, yalnızca toprağına sahip olarak tam bağımsız olamaz. Limanlarına, kıyılarına, deniz ticaretine ve deniz yollarına da hâkim olmak zorundadır. Çünkü deniz, sadece su değildir; ticarettir, güvenliktir, ekonomidir, jeopolitiktir ve gelecektir.
Osmanlı Devleti’nin son dönemlerinde kapitülasyonlarla yabancı şirketlere bırakılan kabotaj hakkı, aslında egemenliğin sessizce elden çıkışının en acı örneklerinden biriydi. Kendi limanlarımız arasında yük taşıyamayan, kendi kıyılarında söz sahibi olamayan bir devletin tam bağımsız olduğundan söz edilebilir miydi?
İşte 1 Temmuz 1926’da yürürlüğe giren Kabotaj Kanunu, yalnızca bir kanun değildir. O gün, Türk milleti denizlerde de “Bu vatan benimdir.” demiştir. Bu yüzden Kabotaj Bayramı, ekonomik bağımsızlığın, millî iradenin ve devlet egemenliğinin denizlerde ilan edildiği gündür.
Bugün ise kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:
Denizlerimize gerçekten sahip çıkabiliyor muyuz?
Üç tarafı denizlerle çevrili bir ülke olmamıza rağmen, denizciliği yeterince konuşuyor muyuz? Çocuklarımızı denizle buluşturabiliyor muyuz? Limanlarımızı, tersanelerimizi, balıkçılığımızı, yat üretimimizi, deniz sporlarımızı millî bir stratejinin parçası hâline getirebiliyor muyuz?
Deniz sadece donanma değildir.
Deniz; üretimdir.
Deniz; ihracattır.
Deniz; turizmdir.
Deniz; enerjidir.
Deniz; bilimdir.
Deniz; bağımsızlıktır.
Bugün çocuklarımız bilgisayar ekranlarının arasında büyürken, deniz kültüründen uzaklaşıyor. Oysa denizle büyüyen nesiller cesur olur, disiplinli olur, mücadeleyi öğrenir. Yelken sporu yapan bir çocuk yalnızca rüzgârı okumaz; sabrı, dengeyi ve sorumluluğu da öğrenir.
Kabotaj ruhunu yalnızca resmî törenlerle yaşatamayız. Bu ruh; limanlarda, tersanelerde, balıkçı barınaklarında, yelken kulüplerinde, denizcilik okullarında ve çocuklarımızın ufkunda yaşamalıdır.
Bugün bir gerçeği daha yüksek sesle ifade etmek gerekiyor:
Mavi Vatan, haritalarda çizilmiş bir slogan değildir. Mavi Vatan; alın teriyle çalışan denizcinin, gecesini denizde geçiren balıkçının, dalgalarla mücadele eden sporcunun, gemi inşa eden mühendisin ve bayrağını gururla taşıyan kaptanın ortak emanetidir.
Egemenlik yalnızca Meclis kürsüsünde korunmaz; limanlarda da korunur.
Bağımsızlık yalnızca sınır karakollarında savunulmaz; deniz yollarında da savunulur.
Ve unutmayalım…
Denizlerini ihmal eden milletler, bir gün kıyılarını da tartışmak zorunda kalır.
Kabotaj Bayramı kutlu olsun.
Rüzgârımız güçlü, rotamız Türkiye, istikametimiz daima tam bağımsızlık olsun. Hâkim Olan, İstikbaline Hâkim Olur
Bugün 1 Temmuz…
Takvim yapraklarında sıradan bir gün gibi duran bu tarih, aslında Türk milletinin egemenlik mücadelesinin mavi sulara vurulmuş mührüdür. Bugün Kabotaj Bayramı’dır.
Bir millet, yalnızca toprağına sahip olarak tam bağımsız olamaz. Limanlarına, kıyılarına, deniz ticaretine ve deniz yollarına da hâkim olmak zorundadır. Çünkü deniz, sadece su değildir; ticarettir, güvenliktir, ekonomidir, jeopolitiktir ve gelecektir.
Osmanlı Devleti’nin son dönemlerinde kapitülasyonlarla yabancı şirketlere bırakılan kabotaj hakkı, aslında egemenliğin sessizce elden çıkışının en acı örneklerinden biriydi. Kendi limanlarımız arasında yük taşıyamayan, kendi kıyılarında söz sahibi olamayan bir devletin tam bağımsız olduğundan söz edilebilir miydi?
İşte 1 Temmuz 1926’da yürürlüğe giren Kabotaj Kanunu, yalnızca bir kanun değildir. O gün, Türk milleti denizlerde de “Bu vatan benimdir.” demiştir. Bu yüzden Kabotaj Bayramı, ekonomik bağımsızlığın, millî iradenin ve devlet egemenliğinin denizlerde ilan edildiği gündür.
Bugün ise kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:
Denizlerimize gerçekten sahip çıkabiliyor muyuz?
Üç tarafı denizlerle çevrili bir ülke olmamıza rağmen, denizciliği yeterince konuşuyor muyuz? Çocuklarımızı denizle buluşturabiliyor muyuz? Limanlarımızı, tersanelerimizi, balıkçılığımızı, yat üretimimizi, deniz sporlarımızı millî bir stratejinin parçası hâline getirebiliyor muyuz?
Deniz sadece donanma değildir.
Deniz; üretimdir.
Deniz; ihracattır.
Deniz; turizmdir.
Deniz; enerjidir.
Deniz; bilimdir.
Deniz; bağımsızlıktır.
Bugün çocuklarımız bilgisayar ekranlarının arasında büyürken, deniz kültüründen uzaklaşıyor. Oysa denizle büyüyen nesiller cesur olur, disiplinli olur, mücadeleyi öğrenir. Yelken sporu yapan bir çocuk yalnızca rüzgârı okumaz; sabrı, dengeyi ve sorumluluğu da öğrenir.
Kabotaj ruhunu yalnızca resmî törenlerle yaşatamayız. Bu ruh; limanlarda, tersanelerde, balıkçı barınaklarında, yelken kulüplerinde, denizcilik okullarında ve çocuklarımızın ufkunda yaşamalıdır.
Bugün bir gerçeği daha yüksek sesle ifade etmek gerekiyor:
Mavi Vatan, haritalarda çizilmiş bir slogan değildir. Mavi Vatan; alın teriyle çalışan denizcinin, gecesini denizde geçiren balıkçının, dalgalarla mücadele eden sporcunun, gemi inşa eden mühendisin ve bayrağını gururla taşıyan kaptanın ortak emanetidir.
Egemenlik yalnızca Meclis kürsüsünde korunmaz; limanlarda da korunur.
Bağımsızlık yalnızca sınır karakollarında savunulmaz; deniz yollarında da savunulur.
Ve unutmayalım…
Denizlerini ihmal eden milletler, bir gün kıyılarını da tartışmak zorunda kalır.
Kabotaj Bayramı kutlu olsun.
Rüzgârımız güçlü, rotamız Türkiye, istikametimiz daima tam bağımsızlık olsun.
Yorumlar kapalı.