İnsan doğduğu gün kendi hikâyesinin kahramanı olur.
Ama ne gariptir ki büyüdükçe başkalarının yazdığı senaryolarda figüran hâline gelir.
Daha çocukken başlar bu. Nasıl oturacağımızı, nasıl konuşacağımızı, neyi seveceğimizi, neyi sevmeyeceğimizi öğretirler. Sonra sıra hayallere gelir. Mesleğine karışırlar. Sevdiğine karışırlar. Yaşam biçimine karışırlar.
Ve adına da hayat derler.
Oysa hayat, başkasının gölgesinde yaşanacak kadar uzun değildir.
Bugün etrafınıza bakın.
Aynı kıyafetler… Aynı cümleler… Aynı pozlar… Aynı kahkahalar…
Sanki herkes görünmez bir fabrikanın bant sisteminden çıkmış gibi.
Birileri neyi alkışlıyorsa herkes alkışlıyor. Birileri neyi konuşuyorsa herkes onu konuşuyor. Birileri neye kızıyorsa herkes ona öfkeleniyor.
Düşünmek yorucu geliyor çünkü.
Sürüye karışmak daha kolay.
İnsanların çoğu özgür olmak istemez aslında. Onaylanmak ister.
Beğenilmek ister.
Kabul görmek ister.
Bu yüzden kendi sesini susturur, kalabalığın sesine eklenir.
Sonra bir gün aynaya bakar.
Yüz kendisinindir ama hayat başkasının.
Çünkü en büyük esaret demir parmaklıkların ardında yaşanmaz.
En büyük esaret, başkalarının ne düşüneceğini hesaplayarak yaşamaktır.
“El âlem ne der?”
Bu memleketin en ağır zincirlerinden biridir bu cümle.
Kaç insan sevdiğinden vazgeçti.
Kaç insan yeteneğini gömdü.
Kaç insan sırf ayıp olur diye istemediği hayatları yaşadı.
Kimse sayamaz.
Oysa insanın kendine karşı borcu vardır.
Kendi doğrularına sahip çıkmak gibi…
Kendi yolunu yürümek gibi…
Kendi sesini korumak gibi…
Herkesin aynı türküyü söylediği yerde susabilmek de cesarettir.
Herkesin aynı yöne koştuğu yerde durabilmek de.
Çünkü karakter dediğimiz şey, kalabalığa benzemek değil; kalabalığın içinde kendin kalabilmektir.
Bu hayata bir kez geliyoruz.
Başkalarının alkışları için yaşamaya değmeyecek kadar kısa.
Varsın seni anlamayanlar olsun.
Varsın senin ritmin onlarınkine uymasın.
Yeter ki geceleri başını yastığa koyduğunda kendi hayatını yaşadığını bilesin.
Çünkü insanın en büyük başarısı, başkaları gibi olmak değil;
Kendisi olarak kalabilmektir.
Ve bazen…
En doğru adım, kimsenin çaldığı havaya oynamamaktır.
Nokta.
Yorumlar kapalı.