Bir Köşk Değil, Bir Milletin Gönlü
Tarih bazen büyük savaşları, büyük zaferleri ve büyük devlet adamlarını yazar. Fakat bazı anlar vardır ki top seslerinden daha güçlü, zafer nutuklarından daha etkili bir anlam taşır. 30 Mayıs 1921 günü Ankara’da yaşanan hadise de işte böylesine derin bir maneviyatın ve millet-devlet bütünleşmesinin sembolüdür.
O gün Çankaya sırtlarında mütevazı bir bağ evi, Ankara halkının gönlünden kopan bir armağan olarak Mustafa Kemal Paşa’ya sunuldu. Anadolu işgal altındaydı. Türk köylüsü yoksuldu. Evlatlar cephedeydi. Ocaklarda aş yerine umut kaynıyordu. Buna rağmen Türk milleti, kaderini emanet ettiği liderine bir köşk hediye etmek istemişti.
Bu hediye bir mülkün teslimi değildi.
Bu hediye, milletin kalbini teslim etmesiydi.
Çünkü Türk milleti Mustafa Kemal’e yalnızca bir komutan olarak bakmıyordu. O, Samsun’da yakılan istiklal meşalesinin taşıyıcısı, Erzurum ve Sivas’ta millet iradesinin sözcüsü, cephede ordunun başındaki kumandan ve işgal altındaki bir milletin yeniden ayağa kalkma iradesiydi.
Ancak bu hikâyeyi asıl anlamlı kılan, Mustafa Kemal Paşa’nın verdiği cevaptır.
Tarihin birçok döneminde yöneticiler kendilerine sunulan sarayları, köşkleri ve servetleri şahsi mülklerine katmışlardır. Gücü elinde tutanlar çoğu zaman milletin verdiğini yine milletten uzaklaştırmıştır. Fakat Mustafa Kemal Paşa farklıydı.
Çünkü onun mücadelesi şahsi ikbal mücadelesi değildi.
O, kendisi için değil Türk milleti için yürüyordu.
Bu nedenle kendisine hediye edilen Çankaya Köşkü’nü kişisel serveti olarak kabul etmedi. Yazdığı bir talimatla köşkü Türk Ordusu’na bağışladı. Tapunun Millî Savunma Bakanlığı adına düzenlenmesini istedi.
İşte burada durup düşünmek gerekir.
Bir millet, liderine bir köşk veriyor.
Lider ise o köşkü kendisine değil, vatanı savunan Mehmetçiğe veriyor.
Bu davranışın maddi değeri ölçülemez. Çünkü burada taş ve duvarlardan oluşan bir bina değil, bir ahlak anlayışı vardır. Burada bir devlet adamının karakteri vardır. Burada Türk milletine duyulan sadakatin ve güvenin somut bir örneği vardır.
Mustafa Kemal Atatürk’ün büyüklüğü yalnızca kazandığı savaşlarda değildir. Onun büyüklüğü, makamı ve gücü milletin üzerinde görmemesinde saklıdır. O, milletin emanetçisi olduğunu her davranışıyla göstermiştir.
Bugün Çankaya Köşkü denildiğinde çoğu insan bir bina görür.
Oysa o bina aslında Türk milletinin vefasını ve Atatürk’ün tevazusunu temsil eder.
O köşkün duvarlarında Ankara’nın fedakâr insanlarının sevgisi vardır.
O köşkün pencerelerinde cepheye mermi taşıyan Anadolu kadınlarının duaları vardır.
O köşkün bahçesinde Sakarya’da, Dumlupınar’da ve Çanakkale’de toprağa düşen kahramanların hatırası vardır.
Ve o köşkün her taşında Mustafa Kemal Atatürk’ün şu anlayışı saklıdır:
“Milletin malı milletindir.”
Bugün Türkiye Cumhuriyeti’nin ikinci yüzyılına yürürken, Çankaya Köşkü’nün hikâyesi bizlere önemli bir ders vermektedir. Devlet makamları şahsi çıkarların değil, millet hizmetinin yeridir. Güç, millete rağmen değil millet için kullanıldığında anlam kazanır. Liderlik ise sahip olmakla değil, gerektiğinde sahip olduklarından vazgeçebilmekle büyür.
30 Mayıs 1921’de Ankara’da bir köşk hediye edildi.
Fakat aslında hediye edilen bir bina değildi.
Türk milleti o gün liderine güvenini sundu.
Mustafa Kemal Atatürk ise o güvene karşılık olarak köşkü Türk Ordusu’na bağışlayıp, milletine olan sadakatini gösterdi.
Bu yüzden Çankaya Köşkü yalnızca bir devlet binası değildir.
O, Türk milletinin gönlünden doğan sevginin ve Atatürk’ün millete adanmış karakterinin taşlara işlenmiş hâlidir.
(30.05.2016 Tarihi Oğlum Yiğit Kaan’ ın doğum günü olup bu yazı ona adanmıştır.) Kutlu olsun..
Yorumlar kapalı.