Bir sandalye düşünün.
Boş.
Sahibi 20 yaşındaydı.
Bu memlekette 20 yaş, başka memleketlerdeki 20 yaş gibi değildir.
“Öl” denir, ölünür.
O da öyle yaptı.
Bacağını orada bıraktı.
Kolunu orada bıraktı.
Gözünü orada bıraktı.
Sonra ne oldu biliyor musunuz?
Devlet ona bir sandalye verdi.
Gerçek bir hayat değil.
Bir sandalye.
O sandalyeyi alıp nereye gitti biliyor musunuz?
Güvenpark’a.
Ankara Güvenpark’a.
TBMM’ye 687 adım mesafeye.
Tarih 13 Temmuz.
Yıl 2026.
Türkiye’nin 81 ilinden geldiler.
Koltuk değneğiyle gelen var.
Protez bacağıyla gelen var.
Tek gözüyle gelen var.
Ne istiyorlar?
Saray istemiyorlar.
İhale istemiyorlar.
Çakarlı araba istemiyorlar.
Ne istediklerini ben söylemeyeyim, kendi cümleleriyle söyleyeyim.
Diyorlar ki: “Aynı çatışmada vurulduk. Aynı mayında parçalandık. Rütbeli olan başka maaş alıyor, er olan başka. Terörle Mücadele Kanunu’nun 21. maddesi değişsin. Emsal hak istiyoruz.”
Bu kadar.
Bu kadar net.
Bu kadar haklı.
Kimse şu soruyu sormuyor ama ben sorayım.
Bu er gazilere verilen sözün belgesi nerede?
2019’da, 2021’de, 2023 seçiminden önce verilen o “halledeceğiz” sözlerinin tutanağı nerede?
Devlet arşivinde mi?
Yoksa seçim broşüründe mi kaldı?
Devletin açık, yazılı, takvimli bir cevabı var mı?
Yok.
Basın müşaviri açıklaması var.
“İlgileniyoruz” var.
“Çalışıyoruz” var.
Ama Resmi Gazete’de bir satır yok.
Ve tarih 31 Temmuz.
O boş sandalyelerden biri daha da boşaldı.
Basına yansıdığı kadarıyla Erdal Özdemir.
Güvenpark’ta arkadaşlarıyla otururken fenalaştı.
Memleketine giden yolda vefat etti.
Soru şu:
Bir gazi, memleketi için canını verdiği devlete 31 gün boyunca sesini duyuramazsa, nereye duyuracak?
2 Ağustos.
Saat 10.00.
Açlık grevi kararı aldılar.
Neden biliyor musunuz?
Çünkü bu ülkede tokken dinlemiyorlar da ondan.
Aç kalınca belki duyulurum sanıyorlar.
Ayıp kimin?
Bakın.
Bir milletin ayarlarıyla oynanıp oynanmadığını anlamak için şuna bakacaksınız:
Gazisi parktaysa, vicdanı da parktadır.
Onlar orada hala oturuyor.
Bazısı aç.
Hepsi kararlı.
Aralarında boş bir sandalye var.
O boş sandalye, aslında bu ülkenin en dolu yeri.
Bizim görevimiz ne mi?
Çok net.
Duymak.
Sormak.
Ve cevap gelene kadar sormaya devam etmek.
Çünkü gazi bekletilmez.
Söz unutulmaz.
Vicdan ertelenmez.
Nokta.
Yorumlar kapalı.