Tarih bazen mürekkeple değil, kanla yazılır.
Ama o kan Türk’ün kanıysa, dünya çoğu zaman gözünü başka tarafa çevirir.
Bugün Avrupa meydanlarında “özgürlük destanı” diye anlatılan Mora İsyanı’nın altında, Tripoliçe’de boğazlanan kadınların çığlığı vardır. Kundakta öldürülen çocukların sessizliği vardır. Ve en acısı da şudur: Katillerin heykelleri dikilirken, öldürülenlerin adı bile anılmamıştır.
23 Eylül 1821…
Tripoliçe’ye giren Rum çeteleri sadece bir şehri işgal etmedi. İnsanlığı katletti. Evler yakıldı. Kadınlar parçalandı. Çocuklar süngülendi. Yaşlılar öldürüldü. Sokaklar günlerce ceset koktu.
Yunan komutan Theodoros Kolokotronis bunu kendi anılarında utanmadan anlatıyordu:
“Şehre girdikten sonra atımın ayağı yere değmedi.”
Çünkü yere basacak taş kalmamıştı.
Her yer Türk cesediydi.
Bugün o adamın heykelleri dikiliyor. Çocuklara “kahraman” diye öğretiliyor. Avrupa ise hâlâ aynı masalı anlatıyor: “Yunan özgürlüğü…”
Özgürlük mü?
Bir milletin kadınını doğrayarak mı özgür oldunuz?
Çocuk öldürerek mi medeniyet kurdunuz?
Camilerden akan kanla mı bağımsızlık destanı yazdınız?
Ama mesele zaten hiçbir zaman insanlık olmadı.
Mesele Türk’tü.
Türk ölürse dünya susar.
Türk ağlarsa dünya duymaz.
Türk katledilirse adına “devrim” derler.
İki asırdır oynanan tiyatro budur.
Bugün sözde insan hakları nutku atan Avrupa’nın geçmişi, Tripoliçe sokaklarında hâlâ kan kokmaktadır. İngiltere sustu. Fransa sustu. Rusya sustu. Çünkü ölenler Türk’tü. Çünkü parçalanan bedenlerin üzerinde haç taşıyan katiller vardı. Ve Batı, kendi katiline hiçbir zaman “vahşi” demez.
Asıl acı olan ise bizim sessizliğimizdir.
Biz kendi tarihimizin mezar taşlarını bile koruyamadık.
Çocuklarımıza Tripoliçe’yi anlatmadık.
Müfredatımıza koymadık.
Belgesel çekmedik.
Şehitlerin adını bile fısıldamadık.
Ama Atina meydanlarında katillerin heykelleri yükseldi.
Çünkü tarih boşluk kabul etmez.
Sen susarsan, düşmanın konuşur.
Sen anlatmazsan, sana yalan anlatırlar.
360 yıl boyunca o topraklarda insanlar birlikte yaşadı. Osmanlı Mora’ya girdiğinde toplu mezarlar bırakmadı. Kiliseleri yakmadı. Çocukları katletmedi. Ama ne zaman Osmanlı çekildi, ardından Türk mezarlıkları çıktı ortaya.
İşte gerçek budur.
Bugün bize sürekli “yüzleşin” diyenler, Tripoliçe ile yüzleşmeye cesaret edemiyor. Çünkü o aynaya baktıklarında barbarlığı kendilerinde görecekler.
Biz kin istemiyoruz.
Ama hafızasız da olmayacağız.
Çünkü unutulan her katliam, yenisinin davetiyesidir.
Bugün Doğu Türkistan’da insanlar sessizce yok edilirken dünya yine susuyor. Çünkü ölen Türk olunca, akan kan çoğu zaman görünmüyor. İşte bu yüzden Mora’yı yazmak sadece geçmişi anlatmak değildir; bugünü anlamaktır.
Tripoliçe bir tarih dipnotu değildir.
Tripoliçe, Türk milletine karşı yürütülen sistemli hafıza savaşının adıdır.
Ve artık bu millet susmuyor.
Biz dedelerimizin kanını romantik cümlelere kurban etmeyeceğiz.
Biz katilleri alkışlayanların sahte insanlık maskelerini yırtacağız.
Biz unutturulan her şehidin adını yeniden haykıracağız.
Çünkü vatan sadece toprak değildir.
Vatan, hatırlamaktır.
Bu yazıyı kin büyütmek için değil, hafızamızı diri tutmak için yazdım.
Çünkü unutulan her Türk katliamı, yarın yenisinin önünü açar.
Bugün Doğu Türkistan’da, Kerkük’te, Gazze’de, dünyanın farklı yerlerinde acı çeken insanlara bakınca şunu görüyorum: Türk’ün, Müslüman’ın gözyaşı çoğu zaman dünyanın vicdanında karşılık bulmuyor.
İşte bu yüzden Mora’yı yazdım.
Çünkü tarih sadece geçmiş değildir; bugün neden yalnız bırakıldığımızın da cevabıdır. Eğer biz kendi acımızı anlatmazsak, başkaları bizim katillerimizi kahraman yapmaya devam eder.
Ve biz susarsak, çocuklarımız bile bir gün kendi tarihine yabancı büyür.
Unutmuyoruz.
Unutturmamaya da yeminliyiz.
“Unutmak ihanettir. Hatırlamak ise vatan borcudur.”
Yorumlar kapalı.