Bazı kayıplar sessiz olur.
Bir sabah uyanırsınız…
Sokaktaki tabelalar değişmiştir.
Çocukların kurduğu cümleler değişmiştir.
Türkçenin tadı kaçmıştır ama kimse bunun yasını tutmuyordur.
İşte en tehlikeli kayıp budur.
Çünkü bir millet, toprağını kaybetmeden önce dilini kaybeder.
Bugün 13 Mayıs Türk Dil Bayramı.
Kimi için sıradan bir tarih…
Kimi için sosyal medyada paylaşılacak birkaç süslü cümle…
Ama aslında mesele çok daha büyüktür.
Dil dediğimiz şey sadece konuşmak değildir.
Dil; hafızadır.
Köklerdir.
Bir annenin evladına “kuzum” derken taşıdığı şefkattir.
Bir işçinin vardiya çıkışı “ekmek kavgası” dediği onurdur.
Bir askerin dudaklarından çıkan “vatan sağ olsun” cümlesidir.
Türkçe bu milletin sesidir.
Ve o ses yüzyıllardır bu topraklarda yankılanıyor.
Malazgirt’te vardı.
Çanakkale’de vardı.
Sakarya’da vardı.
Maden ocaklarında, fabrika bantlarında, köy meydanlarında vardı.
Çünkü Türkçe; sadece sarayın değil, milletin dilidir.
Karamanoğlu Mehmet Bey’in yayımladığı o tarihi ferman da işte bu yüzden kıymetlidir.
O gün verilen karar yalnızca resmi bir tercih değildi.
Türk milletine “Kendi dilinle ayakta kal” demekti.
Bugün dönüp etrafımıza bakıyoruz.
Yarım Türkçe konuşmalar…
Özenti kelimeler…
Kendi dilinden utanır gibi kurulan cümleler…
Oysa mesele modern olmak değil.
Mesele kendin olarak modern kalabilmek.
Japon bunu yapıyor.
Fransız yapıyor.
Rus yapıyor.
Peki Türk niye kendi kelimesine yabancı olsun?
Dil bozulursa düşünce bozulur.
Düşünce bozulursa aidiyet zayıflar.
Aidiyet zayıflarsa millet çözülür.
Bu yüzden Türkçeyi korumak sadece edebiyatçının görevi değildir.
Öğretmenin görevidir.
İşçinin görevidir.
Gazetecinin görevidir.
Annenin görevidir.
Bu ülkeye “benim vatanım” diyen herkesin görevidir.
Çünkü Türkçe giderse…
Sadece kelimeler gitmez.
Bir milletin birbirini anlama biçimi gider.
Hatıraları gider.
Ruhu gider.
13 Mayıs Türk Dil Bayramı kutlu olsun.
Ve unutmayalım:
Bir milletin sesi kesilirse, bir süre sonra nefesi de kesilir.
Yorumlar kapalı.