Bir toplumun yükselişi de çöküşü de önce karakterde başlar. Çünkü para sonradan kazanılır, makam sonradan gelir, şöhret sonradan oluşur. Fakat omurga çocuklukta şekillenir, vicdan gençlikte belirginleşir, şahsiyet ise hayatın her safhasında sınanır. Ne yazık ki bazı çevrelerde mesele memleket sevgisi, hemşehri dayanışması, ortak kalkınma ideali olmaktan çıkmış; üç kuruşluk hesaplara, küçük menfaat pazarlıklarına teslim edilmiştir.
Bugün bazı topluluklarda en büyük sorun dışarıdan gelen baskılar değildir. En büyük sorun içeridekilerin ucuz satılabilir hale gelmesidir. Çünkü sizi satın alabileceklerini bilenler, size değer vermez. Size sadece fiyat biçer. İşte acı gerçek budur.
Bir bakıyorsunuz, yıllardır emek veren, bilgi sahibi, ahlaklı, vizyonlu insanlar kenarda tutuluyor. Diğer tarafta cebine biraz para koymuş, ticarette yol almış, sırf serveti var diye kendini önemli sanan kişilere “kanaat önderi” muamelesi yapılıyor. Oysa insanı büyük yapan serveti değil, sözüne duyulan güvendir. İtibar satın alınmaz. İtibar karakterle kazanılır.
Toplumların en büyük yanlışı, parayı hikmetle karıştırmalarıdır. Zengin olmak başka şeydir, değerli olmak başka şeydir. Mal sahibi olmak başka şeydir, fikir sahibi olmak başka şeydir. Her kasası dolu olanı önder sayarsanız, yarın kasasını doldurmak için sizi satanlara da şaşırmazsınız.
Bir de her dönemin rüzgârına göre saf değiştirenler vardır. Dün başka kapıda bekleyen, bugün başka masada oturan, yarın başka bayrak sallayacak olanlar… Bunlar siyaseti ilke zanneder, yalakalığı diplomasi sanır, sessiz kalmayı akıl sayar. Oysa bunların yaptığı sadece günü kurtarmaktır. Günü kurtaranlar tarih yazamaz.
Körü körüne bağlanmayı dava zannedenler de ayrı bir problemdir. Sorgulamadan alkışlayan, düşünmeden savunan, yanlış karşısında bile susan anlayış hiçbir topluma fayda getirmez. Dava; kişilere değil, ilkelere bağlılıktır. Menfaate göre eğilenlerin ağzında dava sözü sadece bir etikettir.
Şunu da görmek gerekir: Her toplulukta olduğu gibi burada da çok kıymetli insanlar vardır. İlim sahibi, ahlak sahibi, emeğiyle yükselmiş, duruşunu korumuş nice insan… Fakat gürültü yapanlar çoğu zaman onlar değildir. Sessizce çalışanlar gölgede kalırken, gösteriş peşinde koşanlar öne çıkmaktadır. Bu yüzden nice değerli insan, kendi hemşehrisiyle anılmaktan hicap duyar hale gelmektedir.
Hemşehricilik; birbirine torpil yapmak değildir. Hemşehricilik; liyakatli insanı desteklemek, başarılı olanı alkışlamak, yanlış yapanı uyarmak, ortak geleceğe omuz vermektir. Eğer bunu yapmazsanız, dışarıdan kimse sizi bölmez; siz zaten kendi elinizle küçülürsünüz.
Artık aynaya bakma zamanıdır. Sorun başkalarında değil, ucuzlayan değerlerdedir. Toplumunu ayağa kaldırmak isteyen önce şahsiyetini ayağa kaldırmalıdır. Çünkü karakterin olmadığı yerde birlik olmaz, omurganın olmadığı yerde güç olmaz, vicdanın olmadığı yerde gelecek kurulmaz.
Yorumlar kapalı.