İki fotoğraf var önümde.
Biri bir alışveriş listesi.
Titrek bir el yazısı.
1 kilo domates.
1 kilo salatalık.
3-4 kilo patates.
4-5 limon.
Bir demet maydanoz.
1 kilo soğan.
Bu bir liste değil.
Bu, bir hayatın sınır çizgisi.
İnsanın ne istediğini değil, neyle yetinmek zorunda kaldığını yazdığı bir kâğıt bu.
Eksik olanlar daha çok şey anlatıyor çünkü: Et yok.
Meyve yok.
Fazla yok.
Diğer fotoğrafta sarı baretli bir adam var.
Küçük kızını kucaklamış.
Sıkı sıkı.
Sanki sadece çocuğunu değil, bütün yükünü tutuyor o an.
Yüzü görünmüyor tam.
Ama o ifadeyi bu topraklarda herkes tanır: Ne tam ağlayabilen, ne de gülebilen insanların yüzü.
Bir paylaşımın altına şu yazılmış: “Bu iki fotoğrafın ahı çıkar.”
Belki de mesele tam olarak bu.
Çünkü bu topraklarda bazı hikâyeler çok tanıdık.
Uzun yollar yürüyen adamlar…
Alın terinin karşılığını bekleyenler…“Fazlasını değil, hakkımızı istiyoruz” diyenler…
Bu söz, aslında bir talep değil.
Bir hatırlatma.
Bu milletin mayasında emek var.
Toprağında alın teri var.
Taşında, demirinde, yolunda, köprüsünde…Türk işçisi bu ülkeyi sadece çalışarak değil, ömür vererek kurdu.
Ama bazen hayat, herkese aynı karşılığı vermez.
Bazı sofralar daha sessiz kurulur.
Bazı listeler daha kısa yazılır.
Bazı babalar çocuklarına sarılırken gözlerini kaçırır.
O listeyi yazan kim, bilmiyoruz.
Ama o evde akşam ne pişeceği bellidir: Yetebildiği kadar hayat.
Ve o sarı baretli baba…
Kızını tutarken aklından ne geçiyor, bilmiyoruz.
Ama şunu biliyoruz: Bir baba, evladına sarılırken eksik hissetmemek ister.
Bu yüzden mesele sadece ekonomi değil.
Sadece geçim değil.
Mesele, bir milletin kendi emeğine nasıl baktığıdır.
Çünkü bir ülkede emek kıymetliyse, o ülke güçlüdür.
Bir ülkede baba başını eğiyorsa, orada sadece bir adam değil, bir şeyler daha yorulmuştur.
Sarı baret, bir çocuğun gözünde taçtır.
Ama o tacın ağırlığını en çok onu taşıyan bilir.
Ve bazı fotoğraflar vardır…
Tek kareye sığmaz.
Bu iki fotoğraf da öyle.
Belki farklı yerlerde çekildi. Ama aynı gerçeği anlatıyor: Bu ülkenin sessiz insanlarını.
Çok konuşmayan ama çok taşıyan insanlarını. Ve unutulmaması gereken bir şeyi: Bir millet, en çok emeğine sahip çıktığı kadar büyüktür.
Yorumlar kapalı.