Bir milleti yıkmak için tank gerekmez.
Bir milleti susturmak için sansür de gerekmez.
Sadece dilini değersizleştir.
Gerisini o millet kendi halleder.
Oktay Sinanoğlu yıllarca bağırdı: “Eğitim dili Türkçe olmalı.”
Duydular mı? Duydular.
Anladılar mı? Hayır.
Çünkü mesele anlamak değil…
İşlerine gelmemekti.
Bugün Türkiye’de garip bir düzen var: Çocuk daha üniversiteye başlarken şunu öğreniyor— “Bilim Türkçe yapılmaz.”
Kim söylüyor bunu? Bilim üretmeyenler.
Bakın net konuşalım: Yabancı dil bilmek başka şeydir, yabancı dille düşünmek başka.
Sen kendi dilinde düşünemiyorsan…
Başkalarının düşüncesini ezberlersin.
İşte bizim eğitim sisteminin özeti bu:
Ezber.
Sunum var…
Slayt var…
İngilizce terimler havada uçuşuyor…
Peki içerik? Boş.
Çünkü öğrenci konuyu anlamıyor, tercüme ediyor.
Hoca anlatmıyor, aktarıyor.
Bu mudur bilim? Değil.
Bu, akademik taşeronluktur.
Bugün sana “İngilizce eğitim şart” diyenler, yarın sana şunu da diyecek: “Bu makaleyi de biz yazdık, sen imzala.”
Çünkü üretmeyen toplum…taklit etmeye mahkûmdur.
Şimdi bazıları çıkıp diyor ki:“Ama dünya böyle…”
Hayır.
Dünya öyle değil.
Mustafa Kemal Atatürk ne yaptı?
Bilimi Türkçeleştirdi.
Terimleri üretti.
Dili güçlendirdi.
Çünkü biliyordu: Dil bağımsızlık meselesidir.
Bugün sen kendi üniversitende, kendi öğrencine, kendi dilini ikinci sınıf yapıyorsan…
Kusura bakma ama sorun dilde değil.
Sorun sende.
Türkçe yetersiz değil.
Türkçe ihmal edilmiş.
Türkçe zayıf değil.
Türkçe sahipsiz bırakılmış.
Ve en acısı ne biliyor musun?
Bunu yapan yabancılar değil.
Bizzat biziz.
Kendi diline güvenmeyen bir millet…
Kendi geleceğini başkasına emanet eder.
Sonra da oturur “neden geri kaldık” diye tartışır.
Cevap basit: Çünkü biz düşünmeyi bıraktık. Çünkü biz Türkçe düşünmeyi bıraktık.
Yorumlar kapalı.